Η διερεύνηση των δυνατοτήτων της ζωγραφικής επιφάνειας

Ξεκινώντας από την πρώιμη φάση της ζωγραφικής του η οποία χαρακτηρίζεται από την παραστατική απεικόνιση διακρίνουμε δύο ενότητες: την περίοδο της «γκρίζας πινελιάς» (1940-48) και εκείνη της «κάθετης πινελιάς» (1949-50). Ακολουθεί η περίοδος της «ναίφ όρασης» με τοπιογραφίες που δουλεύτηκαν σε μεγάλο αριθμό παραλλαγών. Στα έργα της περιόδου 1952-57 φαίνονται καθαρά οι διαδικασίες που υιοθετεί ο Σπυρόπουλος για να φθάσει στην Αφαίρεση μέσα από την υπέρβαση του νατουραλιστικού αντικειμένου.

Λίγο αργότερα και ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του ΄50, ο ζωγράφος προωθεί τις αναζητήσεις του σε μια συνεχώς εμπλουτιζόμενη «γραφή σημείων», η οποία υπηρετείται θαυμάσια από τις ιδιότητες και ευρηματικές τεχνικές του.