Η εσχάτη περίοδος

Η τεχνική του κολάζ που τόσο εφαρμόστηκε από τον Σπυρόπουλο, ήδη από τη δεκαετία του΄60, με την οριακή αφομοίωση του ξένου σώματος μέσα στην ενιαία υπόσταση του ζωγραφικού έργου, συνεχίζεται την περίοδο 1976-87, με αμείωτη επινοητικότητα. Ο ζωγράφος επεξεργάζεται κατά στρώματα τις εικόνες του, εγκλείοντας ποιότητες που αποτελούν ματιέρες προπλασμού και επιτρέπουν την ανάδυση των εσωτερικών τοπίων που αξιώνεται να ανακαλύψει η ευαισθησία του θεατή.

Στην τελευταία αυτή περίοδο ο Σπυρόπουλος χρησιμοποιεί περισσότερο “αναγνώσιμα” σπαράγματα τυπωμένης εικόνας. Αφήνει αναγνωρίσιμα κομμάτια φωτογραφίας που δεξιοτεχνικά «δένουν» με το πνεύμα και τη δομή της συνολικής σύνθεσης. Δημιουργείται έτσι ένας διάλογος ανάμεσα στο προϋπάρχον και σε εκείνο που τελικά μέσα από την προσωπική επεξεργασία γίνεται σημαίνον. Προωθείται μία μέθοδος ανάγνωσης, όπου το χιλιοειδωμένο γίνεται πρωτοφανέρωτο, χάρη σε αυτά που το αναδεικνύουν και το επαναπροσδιορίζουν.

Διαθέτοντας την ευρηματικότητα και τη συνείδηση ενός πραγματικού μάστορα, ο Γιάννης Σπυρόπουλος με κάθε τρόπο καλλιέργησε την δεξιοτεχνία του, έτσι ώστε αυτή να φανερώνει την πνευματικότητα του ζωγραφικού του οράματος.